Artiesten

Poetry Circle 040

Mark Urlings

Denkend, kijkend naar buiten door het raam van mijn werkkamer, kijk ik vanaf de zevende etage neer op tientallen rode daken van de wijk waarin ik leef.
Die rookpluimen, die uit de schoorsteentjes komen. Ik vind ze ergens grappig en kneuterig tegelijk!
Daar zijn mensen. Daar is leven.
Soms, zou ik als een draak over de wijk en stad heen willen vliegen en overal even binnen kijken of ik dan herkenning vind, inspiratie, samen zijn. Als het dan te koud en kil is, warm ik het met wat vuur op.

Dat samen zijn is denk ik waarom ik schrijf. De mens wil samen zijn.
Als ik nadenk over de gesteldheid van Nederland.. op dit moment..
dan gebeurt er genoeg, waarom wij als mens niet (simpelweg) samen kunnen zijn.
Het maakt mij ergens wel kwaad, kwaad en schuw. Net als een hond die bang is en met de staart tussen de benen over straat loopt met zijn hoofd omlaag.