Artiesten

Poetry Circle 020

Dorothy Blokland

Mijn schrijven begon ooit met lezen, veel lezen. Daarna kwam er een verlangen.
Een groot verlangen om mijn absurde hersenspinsels ergens neer te kalken.
Veel van die hersenspinsels ontstaan in de wereld om mij heen.

Het gedrag van mij, vriendlief, de buurman in bont, de beste vriendin, het kassa meisje die ruw kauwgum kauwend mij altijd verveeld begroet en zelfs het tevreden oude dame in de stilte coupe tegenover mij wordt grondig geobserveerd.

Ik ben geobsedeerd door gedrag, de kleine gebaren die wij maken als we praten en de klanken van de woorden die wij uitspreken. Met een flinke dosis droog sarcasme klad ik overal waar ik pen en papier kan vinden de uren weg. Om ‘s nachts lachend in bed te beseffen dat wij mensen maar absurde wezens zijn met ons ‘zogeheten gedrag’.